Σεζόν 2021 - 2022

Το έργο ΚΑΓΚΟΥΡΩ του Βασίλη Κατσικονούρη, άπαιχτο στην Κύπρο. Είναι ένα θεατρικό κείμενο εξαιρετικής γραφής, αιχμηρό, αληθινό, ρεαλιστικό σκληρό και συμβολικό με έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο νεαρός Ορφέας στην Ελλάδα του σήμερα ζεί με τον πατέρα του Δημήτρη, μετά από το χωρισμό των γονέων πριν από πολλά χρόνια. Όπως σχεδόν όλοι οι νεαροί της ηλικίας του με ένα σάλτο σαν "Καγκουρώ" θέλει να μεταναστεύσει στην Αυστραλία για ένα καλύτερο αύριο.

Ενώ είναι στο αεροδρόμιο έτοιμος για το μεγάλο ταξίδι, κάτι αναπάντεχο συμβαίνει που ανατρέπει τη "φυγή". Είναι η στιγμή που αλλάζει όλη του η ζωή…

Με αφορμή την αποδοχή μιας κληρονομιάς, ο ήρωας του έργου, ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης, επιστρέφει από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα για να βρεθεί αντιμέτωπος με το ίδιο του το παρελθόν και με την ανάμνηση μιας άλλης Αθήνας, μιας Αθήνας της δεκαετίας του 90.

Βρισκόμενος στο χώρο που έζησε τον πρώτο μεγάλο του έρωτα, ζωντανεύει την τελευταία μέρα που πέρασε εκεί πριν 30 χρόνια και ξαναζεί τον χωρισμό του.

Τα ίσως, τα γιατί, οι προοπτικές, το τι θυσίασε για να καταφέρει αυτό που είναι σήμερα, έρχονται να τον προβληματίσουν και να του θυμίσουν τα πρώτα βήματα του.

Ένα έργο εμπνευσμένο από τα σκάνδαλα που ταρακουνήσαν την προηγούμενη χρονιά τον κόσμο του θεάτρου, που ρίχνει φως στη σκοτεινή πλευρά του λαμπερού αυτού κόσμου και περιγράφει με χιούμορ (κατάμαυρο), καταστάσεις και χαρακτήρες που περπάτησαν το σανίδι και που ακόμα κυριαρχούν στη σκηνή.

Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, 1947, λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι η περίοδος που «ανθίζει» το αμερικάνικο όνειρο καθώς η χώρα εγκαθιδρύει την παγκόσμια κυριαρχία της.

Ο Άρθουρ Μίλλερ τόλμησε με το «Ήταν Όλοι τους Παιδιά μου» να αμφισβητήσει το «αμερικανικό όνειρο». Τόλμησε να ξύσει πληγές και να μιλήσει ανοικτά για τις αντιφάσεις της αμερικανικής κοινωνίας.

Πρόκειται για μια σύγχρονη τραγωδία που καταφέρνει να διεισδύσει στα πιο βαθιά και σκοτεινά σημεία της ψυχής των ηρώων της και να αποκαλύψει τη γύμνια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Τα «μαθήματα τραπεζοκομίας» λειτουργούν ως χώρος και χρόνος συνεύρεσης πέντε ατόμων κάτω από την εποπτεία της «καθηγήτριας τραπεζοκομίας». Στις συναντήσεις «πέφτουν στο τραπέζι» διάφορα προσωπικά θέματα τα οποία οι παρεβρισκόμενοι παρατηρούν με μια διεισδυτική ματιά που ξαφνιάζει.

Η πλοκή εκτυλίσσεται απρόσμενα καθώς τα πρόσωπα βρίσκονται αντιμέτωπα με απρόβλεπτες καταστάσεις. Η εσωτερική τους σύγκρουση αλλά και η σύγκρουση με τα ίδια τα άτομα της ομάδας είναι αναπόφευκτη ενώ ταυτόχρονα φωτίζονται πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού, διαχρονικές και πανανθρώπινες.

Καθώς η πλοκή οδηγείται στη λύση οι θεατές ανακαλύπτουν πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.