Σεζόν 2019 - 2020

Σχεδόν ενενήντα χρόνια έχουν περάσει από τη χρονιά που ανέβαινε στο Παρίσι το έργο «Βικτόρ ή Τα Παιδιά στην Εξουσία» (1929) με το οποίο ο Ροζέ Βιτράκ έβαζε φωτιά στα θεμέλια του αστικού θεάτρου.

Ένα από τα λίγα έργα που εκπροσωπούν το κίνημα του σουρεαλισμού στο θέατρο και προάγγελος του θεάτρου του παραλόγου, ένα αναρχικό σκηνικό ποίημα που ακροβατεί μεταξύ καγχασμού, ειρωνείας και γκροτέσκ υπερβολής.

Ο Βικτόρ, είναι ένα "παρά φύσιν έξυπνο", υπερανεπτυγμένο εννιάχρονο αγόρι που καταλαβαίνει τα πάντα, αλλά δεν έχει προλάβει ακόμα να ζήσει τίποτα. Την ημέρα των γενεθλίων του, αυτό το μέχρι τότε παιδί-υπόδειγμα αποφασίζει να "τινάξει το σπίτι του στον αέρα".

Ένα ζευγάρι λύκων χρόνια μαζί, έτοιμοι να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλο και οποιονδήποτε άλλο βρεθεί στον δρόμο τους! Τρέφονται με τις ματωμένες σάρκες των συναισθημάτων τους πνιγμένοι στο αλκοόλ!

Ένα νεαρό ζευγάρι μελλοντικών λύκων προσκεκλημένο στην φωλιά τους, είναι έτοιμο να ενταχθεί στην αγέλη! Ένα άγριο παιχνίδι διπόλων ξεκινά με ανυπολόγιστες συνέπειες και άγνωστη κατάληξη.

Άντρας- γυναίκα, Αγάπη – μίσος, θύτης- θύμα, γονιμότητα- στειρότητα, Ιστορία – βιολογία.

Ο Αλέξανδρος και η Ειρήνη είναι χρόνια φίλοι. Πετυχημένοι στον επαγγελματικό τομέα τους, οικονομικά άνετοι και μόνοι. Μαζί τους στην παρέα η Μαίρη και ο άντρας της, ο Κώστας.

Ένας γάτος φέρνει στον μικρόκοσμό τους τον Γιώργο, έναν φοιτητή που ψάχνει να βρει το δρόμο του σε μια χώρα που διώχνει τους νέους της. Γοητεύεται από τον τρόπο ζωής των «μεγάλων» και τους γοητεύει με τα νιάτα, τη ζωντάνια και την ομορφιά του.

Η παρουσία του θα είναι καταλυτική για τις σχέσεις στην παρέα αλλά και για τις προσωπικές τους αλήθειες.

Ένα σύγχρονο, πολυπρόσωπο έργο που, εκκινώντας από το τοπικό και το συγκεκριμένο, αγγίζει διαπροσωπικά και κοινωνικά ζητήματα του σήμερα. Ένα έργο για τη μοναξιά του καθενός μας, μια ελεγεία για τον χρόνο που περνάει και τον έρωτα.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα της αγγλικής δραματουργίας, τα Οργισμένα Νιάτα του Τζον Όσμπορν. Γραμμένο το 1955, το έργο σηματοδότησε ένα νέο κίνημα στο θέατρο, αυτό των «οργισμένων συγγραφέων».

Για πρώτη φορά στην αγγλική σκηνή ακούστηκε η φωνή της μεταπολεμικής νέας γενιάς και τα προβλήματά της, μέσα από την φόρμα του ωμού ρεαλισμού.

Βαθιά πολιτικό, το έργο καταφέρνει να μιλήσει για τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας, τις κοινωνικές αντιθέσεις, τον έρωτα, αλλά και το χάσμα ανάμεσα στην προηγούμενη γενιά και την επόμενη.